Onderstaande gedichten zijn geschreven door deelnemers aan de workshop Rutger Kopland, de taal van verlangen (VU Utrecht, 9 & 16 mei 2012). Het is (natuurlijk) gebaseerd op het gedicht Jonge sla van Rutger Kopland: Alles kan ik verdragen,/het verdorren van bonen,/stervende bloemen, het hoekje/ aardappelen kan ik met droge ogen/zien rooien, daar ben ik/werkelijk hard in./Maar jonge sla in september, net geplant, slap nog/in vochtige bedjes, nee.
leeftijd
alles kan ik verdragen
mijn gezicht met rimpels
handen met vlekjes
borsten die hangen
billen die zakken
daar ben ik werkelijk
sterk in
maar opstaan
voor mij in de trein
nee
olga verkuil
16-5-2012
Poezenloos
Alles kan ik verdragen,
koude lente in mei,
het verregenen van bloesems,
met jassen aan op Hemelvaart
naar open velden fietsen
dat doe ik moeiteloos
Maar zonder poezen in november
geen bakjes meer, vergeten,
in de keuken, nee.
Liesbeth
Val
Alles kan ik verdragen,
een botte schaats,
een valpartij op spiegelijs,
twee armen gehuld in gips
en slapen op mijn rug,
daar ben ik werkelijk hard in.
Maar niet privé kunnen toiletteren, nee
nooit
Emmy Pinkhoff
16 mei 2012
Mineur.
Het weer zorgt niet voor de tuin.
Plantjes, ieder in een potje, kunnen niet vooruit.
Ze ademen wel maar groeien niet. Kleine pubers
zonder gezichtjes. Ooit zullen ze ondersteund worden
door de schutting naar de buren en zijn het twee meter hoge zonnebloemen.
Kilte in de bomen met een groene waas.
Kilte op het terras waar nog geen stoelen staan.
Zoek in huis een plekje om uit te rusten.
Denk ineens dat alles om mij heen mij overleeft.
Daar de kast de tafel en de stoelen. Zij hadden al
een leven bij een ander toen ze bij ons kwamen wonen.
Houten vloeren, Porseleinen cachepots.
Alleen de planten er in zullen mij voorgaan
naar hun plantenparadijs. Alles en iedereen
heeft een begin en einde. Wil mij niet hechten aan het materiële.
Wat zeer doet is voor altijd afscheid nemen van mensen.
Dat stemt verdrietig is onontkoombaar.
Onverteerbaar, het spijkert de mens vast
aan zichzelf. 17 – 04 – 2012. MW
Meer lezen? klik op MW.
Woestijnvis
Moeder haalt het mes over de schubben. Ze pelt vaders vrijdagse vis. Saulus op zoek naar Paulus: schellen overal, nergens een contactlens. Onder haar handen swingt de baars van leven en Jailhouse Rock. Ze zingt ’Ellevis/ de Pellevis’. Nog in de pan slaat hij met een kuitenflikker olie uit zijn kuif.
’s Zondags kerkgang naar het City Theater, tegenover de Boerenbond. Voor 50 cent Pelvisfilet, zonder schel of schub, van graatloos licht, op een wit doek. Zwembadblauw de lagune. Geen Jordanaires, maar Kilima Hawaiians. Elvis met om zijn nek een lasso uit de keukenhof, getemd op de rodeo van een Bredase circuskolonel.
Op dinsdag ejaculeren eenarmigen dollars over de oase. De show in hotel Fata Morgana is een luchtspiegeling van 1956. De zanger schuddebuikt. De woestijn heeft z’n Pelvis vogelvrij verklaard - maar het ding is te zwaar om te vliegen.
A.F.Th. van der Heijden
Stilheid
De kaas is verschimmeld, de bloem op tafel is al twee maanden dood,
als ik nou jou speel ken je me dan… aan de telefoon of in de trein… zie je dan mijn begin,
mijn intenties, mijn goedheid, menselijkheid …. Stilheid.
Zijn we niet veel minder, minder dan dat we voor mogelijk houden, veel meer
ontoerekeningsvatbaar dan belastbaar, meer onzichtbaar dan dat we inzien?
Ik weet het niet en wil het ook niet weten; wil terug naar de geur van de gounodlaan, de
angst van de bosjes halverwege het park, de boosheid om een tegengoal, de warmte van thuis.
Stilheid
Peter
De zee is een baarmoeder
In haar tijdloze, vruchtbare, wateren
ontstaat veelsoortig leven.
Ooit heeft een vis haar verlaten
en is aan land gegaan.
Soms keert zij de cyclus om
en neemt een leven terug.
Wij noemen dat een ongeluk.
Leni
Zee - Schrikkelseconde
Zee traag en zwaar tot de einder,
de maan erboven trekt en duwt,
de golven bollen en vallen.
Heen en weer de vaart van de bol
neemt af maar ‘n schrikkelseconde
meer licht - meer nacht?
Ik sta te kijken woordeloos
naar maan en zee - tol mee,
kom - ga - kom - ga - kom…
Guny
maart 2012
Zomerstrand
Gillende kinderen
Schetterende gettoblasters
Stank van zonnebrand en snacks
Winterstrand
Schreeuwende meeuwen
Geluid van golven en branding
Geur van zilte zee en wind
LdKok
Lied op de zee
De zee is de oneindige massa van golven van diepte,
opspuitend water, vliegende vissen, vervaarlijk gevaarlijke
haaien met mensverscheurende kaken die ik alleèn, alleèn
op plaatjes wil zien. Die toch ’s nachts mijn droom overspoelt.
De zee is de oneindige massa van wildschuimende golven
die dreigen en wijken, in hun wegebben fijne kabeltjes trekken in
het zand, veelkleurige schelpen daar achterlatend. Getuigen van leven
dat door haar wordt gevoed.
De zee is de dieperik. Klankrijke zwijger. Slaapwakend ontvanger
van verzonken geheimen, de troost van de hand op het hart.
Streler van pijnen die mensen doen slijten.
Margriet Notenboom, februari 2012
( )
Haar handen in haar schoot vinden
niets, haar onderlijf is al eeuwen loos
zou rond moeten zijn, rond en zacht en later
met mollige beentjes, appelwangetjes en een keel
die het opzet als het honger heeft of pijn
maar haar schoot blijft onbewoond
Enkel holle woorden liggen er, Leegte
die zij met haar handen niet pakken kan
Vervulling is het woord dat ernaast ligt
vroeger vochten deze twee dagelijks met elkaar
en drukte Leegte meestal Vervulling weg
maar Vervulling paste zijn tactiek aan en leerde óm de Leegte
heen te gaan en niet er tegen in
hij omhulde de loze ruimte, die zijn plek uiteindelijk vond
en voldaan niet meer vocht voor meer
Nou, soms, even nog, misschien om te laten merken
dat ze er nog was, nietvergeten wilde worden
Elleke Engels
2011
De zee
in de verte de horizon
waar hemel en aarde
elkaar ontmoeten
en zich verbinden
om mijmerend te verdwijnen
in een bodemloos zwijgen.
Ineke
de zee is een tranentrekker
altijd als ik de zee zie
moet ik huilen
het oorverdovend
heen en weer bewegen
verstoort de stilstand die ik oefen
de kuilen die ik groef om
in te schuilen
lopen steeds weer vol
voortvarend haalt geweld
mijn beelden
aan de waterlijn
grof onderuit
scherpe schaduwlijnen
tekenen voor even
een tekst die ik
als huilende analfabeet
nu snel ontcijferen moet
maar ik deins terug
en houd mijn voeten droog
nw
de Zee
de Zee is de ruimte die ik ontbeer
voel
in mij, rond mij, door mij heen
de Zee is het verlangen
naar loslaten het laten
drijven, stromen gaan naar onbekende
plaatsen van denken Zijn en Staan
Anke
Café
in het laatste licht zij
zwarte vrouw op blote voeten
zij zingt een leven los
uit aarde geslaafd gewoekerd
wekt het tot hoop
zwarte vrouw op blote voeten
zingt het zich voelende zichtbaar
wiegt de rook uiteen
©emilie fijan
12 december 2011 bij 1:45 pm
dag 126
Aapje is op de fles op de maandag. En de zon straalt en de aarde draait en de mensen leven alsmaar door en aapje staat aangekleed stil bij de feiten. Het is een winderige dag. We zijn wakker. We drinken koffie. Appelsap. We gaan een boterham maken. Met kaas. We schrijven. Noemenswaardigheden. Of juist niet.
Onderstaand 'weet-je-wat-ik-ook-nooit-weet-toevalsgedicht' is geschreven door een deelnemer aan de cursus Gedichten Schrijven (Volksuniversiteit Utrecht, najaar 2011).
Weet je wat ik ook nooit weet?
Hoe ik noten moet spelen.
Sommige noten kun je kraken in het bos
De anderen daar breek ik mijn hoofd over
Mineur daar word ik een beetje weemoedig van
Ze staan op een lijntje of ertussenin
Mijn noten dansen door de kamer in majeur
Sommigen hebben een stokje anderen een vlag
Mijn noten laten emoties stromen
Klaziena (9 november 2011)
Sinterklaas
hoofdfiguur
komt waarschijnlijk
voort uit woningen
zonder schoorsteen
wordt op prijs gesteld
is aan mode onderhevig
gebaseerd op strijkkralen
slecht weer en
calvinistische predikanten
vier arme kinderen worden
beloond vanwege
het schoonmaken van verhalen
tot op de dag van
vandaag
worden wanordelijkheden
in huiselijke kring
benadrukt
de overheid niet al te streng
in deze tijd van
economische achteruitgang
stimuleert de invloed van
het prentenboekje
ingezet als
reclamemiddel
tegen de discussies
actiecommitees die zich
verzetten tegen
vreemde invloeden
van nieuwe groepen mensen
met stoute kinderen
gebruiken hem
als voorbeeld van
een beschaafd alternatief
er is een gerede kans dat
de zwartgemaakte schooljongens
per trein vertrekken
de roe als opvoedkundig instrument
is alomtegenwoordig
gelovige onderdanen
de zogenaamde vrijers van taaitaai
een niet te missen aanwezigheid
na de oorlog pakt Nederland steeds forser uit
maar de bestrijders in de vorm van de
ho ho roepende Sinterklaas
zijn alert
nw
Zestig
Van binnen ben ik al mijn hele leven
veel ouder dan de herfsten die ik tel
Voorlijk was ik, wijsneus, ofwel vroeg-erbij
Nu dienen zich de late
levenskwalen en ongemakken aan
Ongelegen hinderlijke averij
'k Vertel mijn klachten aan de huisarts
Zonder dralen zegt hij mij:
Ik verwijs u toch maar even door
al bent u wel wat jong nog, hoor
Anneke van Schaik, maart 2011
Appelmaatje
Mijn appelmaatje is rond de zeventig, soms vijftig.
Hij steunt mij en is een zuiver maatje.
Ondermaatse hagelappels vallen door zijn handen naar de kroetjes.
Maar de “verborgen schat” maakt een Kanzi op een rode blos.
Mijn vaders rode appelmaatje heeft nu zijn werk gedaan.
Ik stop deze herinnering in mijn tas, tot volgend jaar.
Kom vrienden, we gaan,
het oogstfeest vieren.
Groetjes van een
Appelmaatje
Klaziena (8-11-2011)
MIJN SCHRIJFBLOK SPREEKT
Ik ben een onbeschreven blad,
een baby krijsend in het bad,
een peuter die onhandig loopt,
een kleuter die zijn speelgoed sloopt.
Ik ben een schoolkind dat verbaasd
op kennis en op onzin aast,
een puber die zichzelf niet kent
en moeizaam aan de wereld went.
Ik ben een jongen die geboeid
met vrienden en vriendinnen stoeit,
een man die zich tracht uit te spreken
maar die zich schaamt voor zijn gebreken.
En dat is wat ik ben gebleven
een blanco blad dat onbeschreven
door bijna niemand wordt vertrouwd
om wat het nog verborgen houdt.
Theo
Dit is zo’n dag
Waarop mijn bed het wint van de agenda
Omdat de wind woeit om de flat
De regen tegen de ruiten knoeit
Waarom ik de bloemetjes liever binnen laat.
Dit is zo’n dag
Waarop ik liever de gordijnen dicht,
En in mijn dromen wegvlucht voor geluiden,
Wegvloog naar het warme zuiden
Om niets anders meer te voelen dan de zon.
Dit is zo’n dag
Waarop ik echt niet lig te wachten
En waar ik nachten over wakker woel
Omdat ik echt geen heil meer zie
In alles wat maar langs komt waaien.
Nienke van der Wal
Nienke schreef nog een gedicht geïnspireerd op Zo'n dag. Om dat te lezen, klik op Dit was zo'n dag.
voor J
dag roos met een hart vol smart op de muur
tuur tuur
dag steen onder blaren
dag jij tussen jaren
dag hand-muzikant met de toets
en
dag hand-muzikant met de toon
toets en toon
van de hand-muzikant
goeiendag
daa-ag muus
dag lieve muus
dag lief muzelijn mijn
26-10-2011
nw
Agnes prijst haar pantoffels
hallo, mooie rode linkerslof
hallo, rechterslof
hallo, inlegzooltjes met de drie kleurtjes
slof - zool - slof - zool
hallo, mooie doos met deksel,
zwarte buitenkant, rood van binnen
slof - zool - slof - zool - doos
zool in slof
slof in doos
deksel er op
klaar!
Agnes
Dag gezicht in de spiegel
met je rimpels en krimpels
met de frons en de grijns
dag, dag,
dag snoetje,
dag snuitje,
dag snufferd, dag bakkes...
kom, kom--
groet de dag!!
MaryOchtendgroet
'Smorgens kom ik de trap af
en daar ligt ze:
dag hond, dag lieve hond
lieve hondebont van mij
met je zachte vacht
en oren van fluweel
je likketong
je staart
je kwispelstaart van ik-ben-er-ook
dag Pol
dag Polleke-pol
dag Polly
Sarah Kinebanian, 26 oktober 2011
Lees ook het handgeschreven gedicht van Margot, klik op Paul op weg.
Oproep
voor Odette
Scheur het behang aan flarden
bijt overal de verflagen af
sloop vensters en deuren
gooi het meubilair naar buiten
sla de muren aan puin
maar kijk uit voor het dak.
Hang tegen de stormwind tot hij gaat liggen
laat de zon je in brand zetten
laat het regenwater je blussen
val op de grond en omhels de aarde.
Sta op en schreeuw tegen de hemel
ontmasker het leven.
Adriaan Hendriks
Meer lezen: weblog: adriaanhendriks.wordpress.com
Natuurimpressie
Mens en dier en plantenrijk,
pure schoonheid, grandioos,
sprookjesland, maar tegelijk
gruwelijk en troosteloos.
Onschuld en boosaardigheid
schenden de balans, zo broos.
Al wat leeft: één felle strijd,
schitterend, meedogenloos.
Niek
Ik ben de koning in het dal
Wanneer de laatste bedelaar
Met de toerist is weggegaan
Ik ben de mummie in de stad
Die wacht op aandacht
Ik ben het masker dat de koning siert
Als niemand kijkt ik ben
De printer van mijn taal staat zonder inkt
Ik ben
Theo
Utopie
Ik zou de wind zijn
Schuldloos vrijuit gaan
Van zacht briesje tot stormkracht tien
Ik zou m”n zeilen naar jou zetten
Meebewegen zonder doel
en strijd,me laten gaan
Ik was de wind
Ik doofde mijn vuur
en wakker het aan
Ik blies mijn angst
naar verre verten
windstilte duurt maar even
Ik ben de wind
Ik streel langs je wangen
Ik sabel je neer
Ik zucht langs je heen
verwaai je gedachten
blaas voor jou de hemel open
Ik
Trudy Rijntjes
Brandend verlangen
Die eeuwige onwetendheid
brengt het ons nog eens iets
hier in het Nu geen Al
meer Niets
Die eeuwige onwetendheid
dat alleen maar vreet en knaagt
geen rust schenkt alleen maar
meer en meer vraagt
Naar antwoorden op het leven
die niet zijn te geven
Waar is het dan dat ik thuis mag komen
en mijn hoofd te ruste mag leggen
onder de bomen
Ik verlang naar eeuwige rust
naar iemand die mij teder kust
en mij de hemel kon laten zien
wie weet komt dat
ooit
misschien
Emmy Pinkhoff
Meer lezen van Emmy Pinkhoff? Klik op Emmy.
Verlies
er valt in 't leven heel wat te verliezen
je hart bijvoorbeeld of je been
je geld, je lief, je zere teen
je hebt het zelden voor het kiezen
bedenk, al bij het breken van de vliezen
nog vóór het smartelijk geween
- je moet nog door het poortje heen -
het lot zorgt dat er valt te kniezen
elk verlies is zonder meer te veel, maar
er is altijd erger nog te vrezen
en dat wordt telkens sterker met het jaar
als ik des morgens in de spiegel staar
dat ik dan denk, nog van slaap verwezen
wie is ook weer dat oude vrouwtje daar?
Lies van Doorne
(uit: Scheepsrecht, 2009)
Maar een liedje ...
Niet het geraas van maaimachines
die schuifelen door het gras.
Niet het geklater van kinderstemmen
die galmen door de straat.
Ook niet het geronk van motoren
die denderend langsrijden.
Maar een jongen die zingend
door de straten fietst.
Een liedje, dat opklinkt
naar de luisterende huizen.
Ineke
Onderstaand gedichten zijn geschreven door deelnemers aan de zomerworkshop
Rutger Kopland: Toen ik dit zag (Volksuniversiteit Utrecht, 22 juni 2011),
waarin we ons lieten inspireren door schilderijen van Rembrandt, zoals Kopland
dat ook deed. 
Bij: zelfportret als apostel Paulus
Ik kijk in het portret
En het ontroert
Zie ik mijn eigen weemoed om wat was?
Lia de Kok
Bij het portret van Titus
Ik kijk in het portret en het valt me op
dat het personage zo peinzend en afwachtend kijkt.
Ook onzeker
"Wat wordt er van mij verwacht?
Hij is nog jong
en steekt net boven de lezenaar uit!
"Moet ik in mijn vaders voetsporen gaan?
Moet ik wel schilder worden?
Wanneer mag ik hier weg?
Ik wil eigenlijk wel iets anders doen
naar buiten bijvoorbeeld!
Maar er wordt van mij verwacht
dat ik vlijtig studeer
denk ik....''
Liesbeth
Titus aan zijn lezenaar
'ik zit wel graag zo aan mijn lezenaar
weet even niet wat ik moet schrijven
bewegen mag ook niet
het licht moet steeds hetzelfde blijven.
dat ik zo door de eeuwen word gezien
valt mij pas later in, misschien.'
elisabeth van doorne
Veldboeket
Ik plukte als 'n kind, een veldboeket
liet mij door het resultaat verrassen.
En kreeg door deze zonovergoten dagen
het gevoel, alsof ik thuis-
in Frankrijk was.
Wil Veldhuizen
Gepakte koffers;
wie zal ze ooit onthullen?
verborgen levens.
Handen in haar schoot,
alleen de zon raakt haar aan.
Bluswater nabij.
Mieke
Afscheid van Pinkie
mijn roze donsje pluis
zo vol vertrouwen
verlicht mijn huis
mijn roze donsje pluis
zij slaapt, of is zij dood
zo zacht en zalig op mijn schoot
mijn roze donsje pluis
zo vol vertrouwen
Elisabeth van Doorne mei 2011
Mijn prentenboek vol kinderrijmpjes,
Beduimeld, verloren, maar nooit vergeten.
De kleurige plaatjes vaak nagetekend.
Mijn prentenboek vol kinderrijmpjes,
werd voorgelezen voor het slapengaan.
Onverwachts zag ik het in een winkel liggen.
Mijn prentenboek vol kinderrijmpjes,
nu niet beduimeld, nooit vergeten.
Frida Winklaar Domacassé
30-5-2011
Het boekje heet: "Bij de prinsesjes"
Ik kreeg het met Sinterklaas.
Wat er in staat zijn geen versjes,
Maar soms gaat het zelfs over speculaas!
Er in staan foto's, maar ook tekeningen
Het gaat over hún alledaagse dingen.
Het boekje heet : "Bij de prinsesjes"
Ik kreeg het met Sinterklaas.
Niemand had er toen zo'n boekje
Het was net oorlog geweest.
Nu, als in een winkel zoek je,
Wed ik dat je 't daar niet meer leest!
Ik nam het trots mee naar mijn klas,
En wist dat ik daarmee de enige was!
Niemand toen had er zo'n boekje
Want net was het oorlog geweest...
Liesbeth
kringloop
alles wat leeft
wordt eerst geboren
en daarna groeit
een onzichtbaar mirakel
wonderbaarlijk spektakel
chromosomen splitsen
cellen verdelen
een ingewikkeld samenspel
van hormonen en DNA
zorgen voor een functioneel
harmonieus geheel
overal
in bomen
bloemen
in rupsen
en in guppen
in piranha’s
en chihuahua’s
in mussen
en octopussen
in paarden
en Spanjaarden
zelfs in Belgen
en ook in telgen
en
daarna komt een langzame aftakeling
het levensvuur bezinkt
een lange haast fluisterende wandeling
de dood dringt
en na een winter stilte
wordt alles opnieuw geboren
Dianne Barker
Een nieuwe lente
Een nieuwe lente
een oud geluid
nieuws, geregisseerd
rampenhypes
even verpletterend
als genegeerd
schreeuw om vrijheid
we zullen je helpen
met bommen en granaten
dood is dood
aan welke kant sta je
komt het beste uit
wij jakkeren voort
eenvijfenzeventig per liter
het maakt niet uit
voor ons, zij willen ook
vluchten voor geweld
naar ons, bij wie ze niet welkom zijn
stabiliteit
29 april,Trudy Rijntjes
zeven plekken om te zijn
oude metafysische vogelaars
beweren dat zij niet alleen
wordt door eten en drinken
of rond moet blijven lopen
met blinde oedipusoogjes
en dove odysseusoortjes
ze beweren dat ze uitkomt
bij haar moeder
die aan haar wieg heeft gestaan
wanneer zij zich reconstrueert
uit de dikke grondtekst
die over haar heen is gekladderd
alberta
Meer lezen? klik op alberta.
